مدتهاست با خودم فکر میکنم چرا ما انسانها اینقدر خودمان را گول میزنیم

چرا اینقدر دنیا برایمان ارزش داره در حالی که هیچ کس از فردای خودش خبر نداره

چرا تا وقتی چیزی را داریم قدرش نمیدونیم ولی وقتی از دستش دادیم اینو  میفهمیم

مثل جوانی.زیبایی.سلامتی............

آیا دنیایی که اینقدر دو روهست ارزش داره؟

این سرطان چه موجود کثیفی است ای کاش این قدرت را داشتم

که او را نابود کنم چگونه عزیزترین کس زندگیم را داره ذره ذره آب میکنه

و تنها مسکن دلم گریه هست بس

آیا در این دیار کسی هست که هنوز

از آشنا شدن

با چهره فنا شده خویش

وحشت نداشته باشد؟

آیا زمان آن نرسیده است

که این دریچه باز شود باز باز باز